Eten en drinken in het French Quarter: wat en waar

Eten en drinken doorheen de Vieux Carré

De architectuur en koloniale geschiedenis van het French Quarter hebben hun eigen pagina; dit gaat over wat er op tafel komt. Het oudste stratenpatroon van New Orleans herbergt ook de dichtste verzameling keukens, toonbanken en bars van de stad, en een bezoeker die een dag lang niets anders doet dan er doorheen eten en drinken, heeft een echt deel van de stad begrepen. Deze gids zet de gerechten op een rij die de moeite waard zijn, de drankjes die het Quarter als de zijne claimt, en waar locals mensen naartoe sturen in plaats van waar de drukte al is.

Niets hiervan is Cajun-eten, en dat onderscheid moet meteen duidelijk gemaakt worden voordat er iets anders gezegd wordt. De volledige uitleg staat in Creole vs Cajun food explained, maar in het kort: de Creoolse keuken ontstond hier, in de stad, uit Franse, Spaanse, Afrikaanse en Caribische tradities, en neigt naar tomaten en stedelijke ingrediënten.

De Cajun-keuken behoort toe aan de afstammelingen van de Acadiers die zich vestigden op de landelijke prairies en bayous rond Lafayette, en is gebouwd op een roux in plaats van een tomatenbasis. De twee termen worden door elkaar gebruikt door mensen die nog nooit van beide hebben gegeten, en dat is te merken. New Orleans is een Creoolse stad. Wil je het Cajun-register echt beleven, dan is dat een uitstap naar Cajun Country, geen gerecht op een menu aan Bourbon Street.

Café du Monde en het ritueel van de beignets

Begin waar de meeste eerste bezoeken aan het Quarter beginnen: Café du Monde, aan Decatur Street tegenover de French Market, dag en nacht open en verkoper van eigenlijk maar één ding, beignets, naast chicory coffee. De beignets komen met drie per bestelling, vierkant, gefrituurd en bedolven onder een laag poedersuiker die hoe voorzichtig je ook eet, toch op je kleren terechtkomt. De chicory coffee, geserveerd zwart of au lait met warme melk, is een gewoonte uit New Orleans die teruggaat op leveringstekorten waardoor cichoreiwortel werd gebruikt om koffie te rekken; de stad hield de smaak vast nadat de tekorten voorbij waren.

De rij oogt erger dan hij is. Hij schiet snel op doordat de doorstroming aan de tafeltjes hoog ligt, en hij dunt flink uit heel vroeg in de ochtend of laat op de avond, wanneer het ritme van het Quarter al is verschoven naar muziek in plaats van eten. Er is geen reden om het mooier te maken dan het is: iets eenvoudigs en goed gemaakts, gegeten zoals het al ruim een eeuw wordt gegeten, en de moeite waard om één keer te doen, zelfs als je sceptisch bent over alles wat zo toeristisch is.

De French Market en grazen aan Decatur Street

Achter en rond Café du Monde ligt de French Market, een reeks kraampjes en kleine verkopers langs Decatur en North Peters die al sinds het einde van de achttiende eeuw in een of andere vorm actief is. Het is niet zozeer één bestemming als wel een corridor om doorheen te grazen: pralinekraampjes, fruitverkopers, viskraampjes, en stalletjes met po’boys en andere snelle hapjes. Een rustig half uurtje loont hier meer dan één enkele stop, en de markt ligt precies op de route tussen Café du Monde en Jackson Square, dus het kost niets extra om erlangs te lopen.

Decatur Street zelf, die over de hele lengte van het Quarter langs de rivierkant loopt, combineert de kraampjes van de markt met eenvoudige restaurants en hier en daar een bar, en is over het algemeen een rustigere, meer op eten gerichte wandeling dan Bourbon Street een paar straten landinwaarts.

Gumbo, po’boys en muffulettas: het lokale repertoire

Drie gerechten leggen het meeste uit over eten in het French Quarter, en alle drie zijn Creools eerder dan Cajun in hun vorm uit New Orleans, al heeft gumbo in het bijzonder wortels aan beide kanten van dat onderscheid.

Gumbo is een dikke, donkere stoofpot op basis van een roux, meestal met de “trinity” van ui, bleekselderij en paprika, en gevuld met een combinatie van vis, worst en kip, geserveerd op rijst. Versies verschillen enorm van keuken tot keuken, en de gumbo van een restaurant in het Quarter zegt behoorlijk wat over de rest van de keuken.

De po’boy is de dagelijkse sandwich van New Orleans: lokaal Frans brood met een krokante korst en zachte kruim, opengesneden en gevuld, klassiek met gefrituurde garnalen of oesters, of met rosbief en jus voor de “dressed” versie die overladen wordt met sla, tomaat, augurk en mayonaise. Po’boy-zaakjes zijn verspreid door het hele Quarter en de rest van de stad, en het is een lunch die bedoeld is om staand of op een bankje te eten, geen formeel zitmaal. Een uitgebreidere vergelijking van waar je goede versies van al deze gerechten vindt, staat in Beignets, po’boys en gumbo: waar eet je in New Orleans.

De muffuletta is de andere signatuursandwich van het Quarter, een rond, Siciliaans brood, opengesneden en gestapeld met gekruid vlees en provolone, afgetopt met een gehakte olijvensalade die in het brood trekt terwijl het staat. Het is verbonden met de Italiaanse kruideniers die zich rond de randen van het Quarter vestigden, en één broodje is echt genoeg voor twee personen; het delen ervan is normaal, geen teken van een kleine eetlust.

Naast deze drie duikt de bredere Louisiaanse eetwoordenschat overal op in de menu’s van het Quarter: jambalaya, etouffee, boudin, crawfish wanneer het seizoen het toelaat, red beans and rice (traditioneel geserveerd op maandag), bananas Foster als toetje, en king cake als je er toevallig bent tijdens het Carnival-seizoen, ruwweg van januari tot Mardi Gras zelf.

Gerecht	Wat het is	Waar te verwachten
Beignets	Vierkante frituurdeegjes, poedersuiker	Café du Monde en andere cafés in het Quarter
Gumbo	Stoofpot op basis van roux, vis of vlees, op rijst	De meeste zitrestaurants in het Quarter
Po’boy	Gevulde sandwich op Frans brood	Po’boy-zaakjes, eenvoudige toonbanken
Muffuletta	Gekruid vlees en olijvensalade op rond brood	Italiaanse kruideniers en delicatessenzaken bij het Quarter
Red beans and rice	Gestoofde bonen, meestal met worst	Maandagspecial door de hele stad

De cocktails die de stad als de hare claimt

Het French Quarter claimt ook een deel van de Amerikaanse cocktailgeschiedenis, en vier drankjes worden in het bijzonder beschouwd als uitvindingen van New Orleans in plaats van geleende favorieten. Een volledig verhaal over hun oorsprong en waar je elk het beste bestelt, staat in Cocktails van New Orleans: van Sazerac tot Hurricane, maar het is de moeite waard om de shortlist te kennen voordat je ergens in het Quarter gaat zitten.

De Sazerac, gebouwd op rye whiskey, Peychaud’s bitters en een scheutje absint, wordt vaak omschreven als de oudste cocktail van Amerika en is nauw verbonden met de barcultuur van New Orleans. De Ramos Gin Fizz, een geschud drankje van citrus en room, afgewerkt met soda, werd eind negentiende eeuw in de stad gecreëerd en is berucht arbeidsintensief om correct te maken, wat deel uitmaakt van de aantrekkingskracht. De Hurricane, zoet, op basis van rum en geserveerd in zijn kenmerkende glas, begon als de manier van een bar in het French Quarter om overtollige rum kwijt te raken. De Vieux Carré, genoemd naar het Quarter zelf, mengt rye, cognac en zoete vermout en werd gecreëerd aan een hotelbar in de wijk.

Alle vier staan op menu’s door het hele Quarter, met een kwaliteit die flink verschilt tussen een zorgvuldige cocktailbar en een toeristenval aan Bourbon Street; een barman die kan uitleggen wat er in een Ramos Gin Fizz gaat, is meestal een redelijke graadmeter voor een keuken en bar die je ook verder kunt vertrouwen.

Een praktische opmerking die bezoekers uit strengere rechtsgebieden verrast: het is legaal om een open alcoholisch drankje op straat mee te dragen binnen het French Quarter, maar alleen in een plastic “go-cup,” nooit in glas, en alleen binnen de toegestane grens. De drinkleeftijd is 21 en bars controleren wel degelijk identificatie.

Begeleide foodtours versus zelf op ontdekking

De eetscene van het Quarter is compact en beloopbaar genoeg dat een zelfstandige bezoeker met een plan het grootste deel van het hierboven beschreven terrein in één dag kan afleggen, bewegend tussen de French Market en een handvol gekozen stops, zonder iets vooraf te hoeven boeken. Toch heeft een begeleide tocht echte voordelen: meerdere proeverijen bij verschillende keukens in één uitje, de actuele lokale kijk op welke versie van een gerecht een goede maand doormaakt, en het soort context over de Creoolse keuken en haar geschiedenis dat van een maaltijd een echt begrip van de stad maakt.

Voor een brede blik op het eten van het Quarter naast de rest van de stad, breidt de culinaire tocht voorbij de French Quarter de proeverijen uit tot voorbij de kernblokken van de wijk.

Om de focus strikt op de Vieux Carré zelf te houden, combineert de French Quarter food and culture tour het eten met achtergrond over waar elk gerecht vandaan komt, terwijl de wandeltocht langs eetadresjes in de French Quarter is opgebouwd rond te voet bewegen tussen een reeks proeverijen. Bezoekers met weinig tijd geven soms de voorkeur aan de 45 Minutes in the French Quarter tour als een korte, begeleide oriëntatie voordat ze zelfstandig verder trekken om te eten.

Welke route je ook kiest, een volledige vergelijking van de foodtour-opties die in de stad opereren, niet alleen in het Quarter, staat in Food tours in New Orleans compared.

Praktische tips: timing, contant geld en fooien

Contant geld doet er in het Quarter nog steeds toe, ook al worden kaarten breed geaccepteerd bij zitrestaurants en de meeste bars. Straatmuzikanten bij Jackson Square, sommige kraampjes van de French Market en een aantal kleinere toonbanken werken op contant geld of verwachten het voor fooien, en het is de moeite waard om wat cash bij je te hebben, ongeacht hoe je van plan bent maaltijden te betalen.

Omzetbelasting wordt aan de kassa toegevoegd in plaats van in de menuprijzen te staan, en fooien in restaurants en bars liggen rond de 18 tot 20 procent, standaard door de hele stad en niet specifiek voor het Quarter. Een uitgebreidere uitleg over beide gewoontes staat in Tipping and sales tax in New Orleans.

Timing beïnvloedt de ervaring meer dan de meeste bezoekers verwachten. Het ontbijt en de late ochtend zijn de rustigste momenten voor Café du Monde en de French Market; tegen de namiddag en ‘s avonds stroomt de barmenigte van Bourbon Street de omliggende blokken in en wordt de eetkant van het Quarter moeilijker om jezelf te verstaan. Als rust belangrijk voor je is, mik dan op de ochtend, en bewaar het levendigere kroegentochten voor na donker, als je al gegeten hebt.

Vochtigheid en hitte, vooral van juni tot september, maken een tocht langs eetplekken buiten vermoeiender dan de korte afstanden doen vermoeden; een dag met schaduwrijke pauzes en genoeg water inplannen is hier belangrijker dan in een milder klimaat. Niets hiervan hoeft een bezoek in de zomer te ontmoedigen, maar het loont om langzamere momenten tussen de stops in te bouwen.

Voor een breder beeld van wat het Quarter nog meer te bieden heeft naast zijn keukens en bars, staan de architectuur, musea en wandelroutes apart beschreven in French Quarter walking guide, en de muziekscene, nauw verbonden met dezelfde straten, wordt behandeld in Live jazz in New Orleans: gids voor elke avond.

Veelgestelde vragen over eten en drinken in het French Quarter

Is de wachtrij bij Café du Monde de moeite waard?

De meeste bezoekers vinden van wel. Er wordt de klok rond eigenlijk maar één ding goed verkocht, beignets met chicory coffee, en de rij schiet meestal sneller op dan hij eruitziet. Vroeg in de ochtend of laat op de avond ontloop je het ergste.

Wat is het verschil tussen Creole en Cajun eten?

De Creoolse keuken ontstond in New Orleans zelf, uit Franse, Spaanse, Afrikaanse en Caribische invloeden, en leunt op tomaten en stedelijke ingrediënten. De Cajun-keuken komt van de Acadische afstammelingen die zich vestigden op de landelijke prairies en bayous rond Lafayette, en is gebouwd op een roux. De twee zijn verwant maar niet hetzelfde, en New Orleans is een Creoolse stad, geen Cajun-stad.

Wat is een po’boy?

Een sandwich uit het French Quarter en New Orleans op krokant lokaal brood, gevuld met van alles, van gefrituurde garnalen of oesters tot rosbief met jus. Het is een alledaagse lunch, verkocht in po’boy-zaakjes en kruidenierszaken door de hele wijk en de rest van de stad.

Wat is een muffuletta?

Een rond, Siciliaans brood, opengesneden en gevuld met gekruid vlees, kaas en een olijvensalade, een creatie uit New Orleans die verbonden is met de Italiaanse kruideniers van het French Quarter. Eentje is meestal genoeg voor twee personen.

Welke cocktails claimt New Orleans als de zijne?

De Sazerac, de Ramos Gin Fizz, de Hurricane en de Vieux Carré voeren hun oorsprong allemaal terug naar de stad, en meerdere specifiek naar bars in het French Quarter. Alle vier worden vandaag de dag volop geschonken in de wijk.

Mag je alcohol drinken op straat in het French Quarter?

Ja, binnen het French Quarter is het legaal om een open alcoholisch drankje buiten mee te dragen, maar alleen in een plastic go-cup, nooit in glas, en alleen binnen het toegestane gebied. De wettelijke drinkleeftijd is 21 en er wordt om identificatie gevraagd.

Moet ik een foodtour boeken, of kan ik zelf op ontdekking?

Beide werken. Het French Quarter is compact genoeg om zelfstandig doorheen te struinen, maar een begeleide foodtour is nuttig voor context, voor proeverijen bij meerdere keukens in één uitje, en voor de lokale kijk op waar een gerecht die week bijzonder goed wordt gemaakt.