Luisteren naar een Second Line

Een parade zonder kassa

De eerste keer dat ik er een hoorde, wist ik niet wat ik hoorde. Het was een zondagmiddag ergens ten noorden van Tremé, en een muur van koper kwam een hoek om voordat ik ook maar één persoon zag: trombones, een sousafoon, een snaredrum, alles in beweging. Achter de band kwam een menigte, tientallen mensen, dansend in plaats van lopend, zwaaiend met parasols en zakdoeken. Niemand had mij een plaats verkocht. Niemand inde geld bij een afzetlint. Het duurde een straat voor ik begreep dat ik niet op een show was gestuit — ik was op het feest van iemands eigen buurt gestuit, en het juiste om te doen was achteraan aansluiten en me als gast gedragen.

Dat onderscheid is precies waar deze pagina om draait. Een second line is geen optreden dat voor toeristen wordt geboekt; het is een optocht georganiseerd door een lokale social aid and pleasure club, een traditie die rechtstreeks is voortgekomen uit Congo Square en de brassbandcultuur van Tremé, een van de oudste Afro-Amerikaanse buurten van het land. Clubs zamelen het hele jaar geld in, kiezen een zondag, huren een band in en trekken door hun eigen straten, vaak eindigend bij een bar of zaal waarmee de club verbonden is.

Het gebeurt omdat de buurt besloot zichzelf te vieren, niet omdat een locatie een plek in de agenda moest vullen. Wil je de volledige geschiedenis van hoe deze optochten en de brassbands die ze aanvoeren zijn ontstaan, dan gaat deze uitleg over second lines en brassbands dieper dan ik hier kan, en het verhaal sluit rechtstreeks aan op het bredere Afro-Amerikaanse erfgoed van New Orleans.

Waarom er geen vast schema te geven is

Ik zou je graag een betrouwbaar wekelijks tijdstip en adres geven, maar dat zou oneerlijk zijn. Second lines vinden vooral plaats van Labor Day tot laat in de lente, meestal op zondagmiddag, en meestal buiten de French Quarter — in Tremé, de Seventh Ward, Central City en andere buurten waar de clubs gevestigd zijn. Verder kunnen routes en exacte starttijden vlak voor de dag zelf nog veranderen, en een storm tijdens het orkaanseizoen of een planningsconflict kan een optocht zelfs helemaal annuleren.

Dat seizoen, ruwweg van Labor Day tot laat in de lente, overlapt toevallig ook met de twee grootste redenen waarom de meeste bezoekers al komen — Mardi Gras en Jazz Fest — dus het loont de moeite om de second-linekalender te checken, zelfs als een optocht niet de reden was om de reis te boeken; als je nog steeds je data aan het kiezen bent, behandelt onze pagina over de beste tijd om New Orleans te bezoeken hoe dat seizoen past in de rest van het jaar.

Wat ik zelf doe, is de communitykalender van WWOZ bekijken, het lokale jazz- en heritage-radiostation, in de dagen voordat ik aankom, want die vermeldt de bevestigde parades van die week met een ruwe starttijd en buurt. Ik vraag ook aan mensen die het echt zouden weten — een barman op Frenchmen Street, personeel van een muziekpodium, iemand in mijn guesthouse — want lokaal nieuws reist sneller dan welke website ook wordt bijgewerkt. En ik houd mijn oren open. Meer dan eens heb ik een second line gevonden door simpelweg richting het geluid van een tuba te lopen.

Het geluid volgen, niet een routekaart

Als ik ook maar een verre brassklank hoor, ga ik erop af in plaats van op mijn telefoon te kijken. Eenmaal in de buurt van een parade is het echt moeilijk te missen: een rollende menigte, een spandoek gedragen door clubleden in bijpassende pakken, een politiebegeleiding die de weg vrijmaakt, en een stroom dansende mensen erachter. Er zit structuur in wie waar staat — de clubleden en hun spandoek vormen de “first line”, de menigte omstanders en dansers die zich erachter aansluiten is de “second line”, waar de hele traditie haar naam aan dankt.

Die structuur beschouw ik als de etiquette. Ik dring niet naar voren, ik loop niet naast de eigen clubleden, en ik ga niet op iemands oprit staan voor een beter beeld. Ik dans achteraan mee, houd het tempo bij, en laat de parade het tempo bepalen in plaats van andersom. Het is hetzelfde instinct als uitgenodigd worden voor iemands buurtfeest: je komt, je geniet, en je verzet het meubilair niet.

Dat instinct is het waard om ook mee te nemen naar de rest van een reis. Onze bredere gids met reisfouten die je in New Orleans moet vermijden behandelt nog een paar situaties waarin de goede bedoelingen van een bezoeker toch onattent kunnen overkomen op de mensen die hier wonen.

Respect voor de straat gaat vóór de foto

Dit is het deel dat ik dubbel wil onderstrepen. Een second line trekt door woonwijken waar mensen wonen, op hun veranda zitten en naar de parade van hun eigen buurt kijken — het is geen ingericht spektakel voor toeristen, en het bestond al decennia voordat iemand ooit aan New Orleans dacht als reisbestemming. Ik houd mijn telefoon vaker beneden dan omhoog. Als ik iets vastleg, is het snel en op respectvolle afstand, nooit een close-up midden in iemands gezicht terwijl ze dansen, en nooit met blokkering van de route voor de mensen aan wie de parade eigenlijk toebehoort.

Ik zou dit ook nadrukkelijk willen scheiden van de bar- en clubscene van Frenchmen Street of een optreden in Preservation Hall — die zijn geweldig, maar het zijn geprogrammeerde locaties met een deur en een schema, wat een second line juist niet is. Wil je gegarandeerd live muziek op een bepaalde avond, dan zijn onze gidsen over live jazz in New Orleans en over de bredere jazz-, muziek- en uitgaansscene van de stad een beter startpunt dan deze pagina; wil je juist deze specifieke, niet te boeken buurttraditie, dan tellen geduld en lokale oren meer dan welk reisschema dan ook.

Wat op de dag zelf echt helpt

Comfortabel schoeisel is belangrijker dan wat dan ook — optochten kunnen kilometers en uren duren, in echte hitte en vochtigheid, vooral buiten de koelere maanden. Ik neem water, zonnebrand en contant geld mee, voor het geval ik de band een fooi wil geven of een drankje wil kopen uit een koelbox die iemand vanaf een veranda verkoopt.

Ik neem geen grote tas of waardevolle spullen mee die ik liever niet uit het oog verlies in een bewegende menigte, en ik blijf me bewust van mijn omgeving, zoals ik dat op elk onbekend blok zou doen, aangezien de route niet binnen de goed bewaakte kern van de French Quarter ligt. Onze algemene pagina over of New Orleans veilig is voor toeristen behandelt diezelfde alledaagse voorzichtigheid uitgebreider, en als de timing samenvalt met de warmere maanden, is het de moeite waard om te lezen wat je kunt verwachten tijdens het orkaanseizoen voordat je de data vastlegt.

Contant geld is ook nuttig om andere redenen dan een fooi voor de band — een korte blik op onze pagina over fooien en omzetbelasting in New Orleans bespaart je het rekenwerk op de dag zelf. En als een second line het middelpunt van je reis is in plaats van een extraatje, loont het om te kiezen waar je in New Orleans verblijft met het oog op de buurten — Tremé, de Seventh Ward, Central City — waar de meeste optochten daadwerkelijk plaatsvinden, in plaats van ervan uit te gaan dat de French Quarter je dicht bij de actie brengt. Zie waar je moet verblijven in New Orleans.

Tussen de second lines door biedt de stad genoeg andere, planbare manieren om haar muziek en geschiedenis te ontdekken. Ik heb op een avond zonder parade een begeleide avondlijke haunted pub crawl door de French Quarter gedaan, wat dezelfde behoefte aan een gezellige, begeleide avond invulde.

Op een dagtrip stroomopwaarts vult een rondleiding op St Joseph Plantation of een halve dagtour naar Oak Alley Plantation een middag met een vast schema, iets wat een second line nooit zal doen. En als je een deel van je reis aan de kust doorbrengt, is een spookachtige bayou-cruise vanuit Bay St Louis het soort boekbare avond dat je goed kunt combineren met de onvoorspelbaarheid van de parades terug in de stad.

Als ik alles moet samenvatten wat ik heb geleerd tijdens het najagen van deze parades: gebruik de kalender als startpunt, informeer lokaal zodra je ter plaatse bent, volg je oren, en gedraag je eenmaal in de menigte als een gast op iemands anders feest — want dat ben je precies.

Second lines in New Orleans: veelgestelde vragen

Kan ik een kaartje kopen voor een second line?

Nee. Een second line is geen betaald evenement of een show voor bezoekers — er is geen kassa, geen zitplaatsen en geen bedrijf dat toegang verkoopt. Het is een straatparade georganiseerd door een lokale social aid and pleasure club, en iedereen langs de route kan gratis kijken of achter de band aan lopen.

Hoe weet ik wanneer en waar er een plaatsvindt?

De ruwe data komen van de communitykalender van WWOZ, die de bevestigde parades van die week vermeldt, maar exacte routes kunnen wijzigen en worden zelden lang van tevoren aangekondigd. Zie elk schema als een startpunt, wees flexibel, en volg gewoon het geluid van een brassband als je er een hoort.

Is het onbeleefd om foto’s te maken?

Het is niet verboden, maar een second line trekt door een woonwijk, geen podium, dus ik houd mijn telefoon vaker beneden dan omhoog. Als ik wel een foto neem, doe ik dat snel, zonder de route te blokkeren of van dichtbij een camera te richten op dansende mensen of hun veranda’s.

Kunnen bezoekers echt meedoen en dansen?

Ja, meelopen met de menigte achter de band is normaal en welkom — daar is een second line voor bedoeld. Waar je voor moet oppassen is proberen de leiding te nemen, voor de camera te performen, of naar de clubleden zelf te dringen, die de first line vormen; de plek van een bezoeker is verderop, meedansend, niet in het middelpunt.

Is een second line veilig voor bezoekers?

Second lines trekken door gewone straten, ook door blokken die weinig ander toeristenverkeer zien, dus geldt het gebruikelijke advies voor New Orleans: houd waardevolle spullen uit het zicht, blijf bij de menigte in plaats van alleen aan de rand te blijven hangen, en reken op hitte en lange afstanden te voet, zeker in de zomer.

Wat is het verschil tussen een second line en een jazz funeral?

Een jazz funeral is één specifieke gelegenheid voor een second line: een begrafenisstoet voor een lid van de gemeenschap, met een langzame treurmars op weg naar de begraafplaats en een uitbundig afscheid erna. Een zondagse second line daarentegen is een terugkerend feest zonder verband met een overlijden, georganiseerd door een club die simpelweg door haar eigen buurt paradeert.

Moet ik een tour boeken die een second line belooft?

Wees voorzichtig met alles wat wordt verkocht als een gegarandeerde second line-ervaring, want geen enkel bedrijf bepaalt wanneer of waar een echte plaatsvindt. Sommige ghost-, geschiedenis- en muziektours noemen second lines terloops, maar de parades zelf zijn nooit een koopbaar product — alleen de buurt en de kalender beslissen.